Nihayet uzunca bir maratonu geride bırakarak genel seçimleri noktaladık. Çorlu tartışmasız seçimlerin en şanslı ilçelerinden biri olarak tarihe geçti. Çünkü Tekirdağ’da altı milletvekilliğinin 3’ünü alarak bir noktada Tekirdağ’a güzel bir cevap vermiş oldu. Toplam seçmen sayısının 3’te 1’ini barındıran Çorlu vekillerin yarısını kendi içinden Ankara’ya göndererek ilerisi için büyük bir adım atmış oldu. Umarım gidişleri gibi dönüşleri de güzel olur. Kendilerini bu seçim maratonunda gösterdikleri özverili çalışma ve gayretlerinden ötürü kutluyor vekillik süreçleri boyunca hayırlı ve olumlu işlere imza atmalarını temenni ediyorum.

Geçtiğimiz haftalarda da kaleme aldığım gibi Çorlumuzda Hasta Haklarını Koruma Derneğini faaliyete geçirdik. Hastaların ve mağdurların sorunlarına bir nebze olsun çözüm üretebilmek ve onlara haklarını arama konusunda gereken yardımı sağlayabilmek, bilgilendirebilmek amacıyla derneğimiz bütün gayretiyle çalışmalarına devam etmektedir. Tabii bütün bu sıraladıklarım tabii ki her şeyden önce bir ekip işi. Bu noktada derneğimizin kurulduğu günden bu yana maddi manevi desteklerini esirgemeyen ve kuruluş aşamasında da bizzat içinde yer alan Grup merkez hasar Tekirdağ İl Müdürü sevgili dostum Gülbanu Aydoğdu, hukuksal anlamdaki bilgi ve tecrübelerini hasta haklarını arama konusunda da yoğun bir mesai ile sürdüren Avukat dostum Ufuk Sara, Jeoloji Mühendisi kardeşim Ali Barış Çeliköz ile bizleri bu konulardaki engin tecrübeleri ile aydınlatan değerli doktorlarımıza teşekkür etmek istiyorum. Sağolsunlar canla başla yaşanan mağduriyetlerin giderilmesi için mücadele etmekteler. Zatıaliniz bende kendileriyle bu oluşumun içerisinde yer almaktan büyük bir mutluluk duymaktayım. Diğer yandan ilgili mevzuatları bulmamız konusunda bizlere fikir veren ve her daim desteklerini omuzlarımızda hissettireceğini belirten Çorlu Devlet Hastanesi Başhekimimiz Op. Dr. Recep Selvioğlu’na da buradan teşekkürü bir borç biliyorum.

Gelelim bu haftaki son ve önemli konumuza. Şahsım nazarında gerçekten çok değer verdiğim ve sıklıkla çayını kahvesini içmek üzere ziyaret ettiğim bir ablamın isteği üzerine gençlik ile alakalı birkaç satır yazmak istedim. Malumunuz gençlerimiz “Nerede o eski gençlikler” dedirtecek türden bir yaşam felsefesi benimsemiş durumdalar. Tabii zamanın ilerlemesiyle birlikte her geçen gün etek boyları diz üstünün daha da yukarılarına çıkıp anneleri dertlendirse de “Öf be kızım, şu giyimine kuşamına azıcık dikkat et” diye dertlenen anneleri birkaç satır cümle ile teselli etmekte yine bizlerin görevi olsa gerek. Evet, gençlik ciddi manada günün koşullarından etkilenmeye devam etmekte. Söylemesi ayıp şahsım 5 yıldır çevremdekilerin zorlamaları neticesinde telefonumu değiştirebilme yolunu seçmişken, bugün birçok gencimiz rakamsal olarak eski para ile milyarları bulan telefonları hem de kontörsüz olarak kullanmaya devam etmekte. Bu da işin bir diğer ilginç boyutu. Bu madalyonun sadece görünen tek bir kısmı. Öte yandan gençlerimizin ufak takıntıları sadece bunlarla sınırlı da değil. “Babacım, dün okulda gördüm. Annesi Necla’ya falanca mağazadan incikli boncuklu ayakkabı almış. Markası da şuymuş” diyenler mi dersiniz, 18 yaş sınırına aldırmadan alkol tüketenler mi dersiniz, hepsinden önemlisi özenti ile uyuşturucu hevesine kapılanlar mı dersiniz saymakla bitmeyecek kadar çok. Önceleri anaya babaya cevap verme konusunda korku hakimdi. Bacak bacak üstüne atılmaz, ana-baba yanında sigara içilmezdi. Tabii bunda hatayı sadece gençlerde aramanın doğru olduğunu düşünmüyorum. Çünkü sigara ile saygı olmaz diyenler de onlardı bunca zaman. Yani onunla saygı olmaz, bununla saygı olmaz diye diye o kavramı da kendi içimizde çözümlemiş olduk. Şimdi gençler bu öngörünün yitirilmesi ile birlikte eminim ki kendilerini daha da özgür hissediyorlardır. Gençliğimiz geleceğine daha güvenli bakıyor artık. Çünkü üniversite hayatından önce evinde öğrendiği ve en çok duyduğu şey, “Oğlum, üniversiteyi bitir de hayatını kurtar.” Bununla birlikte birçok öğrenci okulu temel olarak alması gereken bir eğitim süreci gibi değil, hayat kurtaran bir obje olarak görüyor. Yani okul sonrasında bütün geleceğinin sağlama alındığına inanıyor. Burada ailelere çok büyük görevler düşüyor. Çünkü bu gençlerin birçoğu bu sıradan yaklaşımlar sonrası yarın öbür gün herhangi bir üniversiteye giremediklerinde hayatlarının da zora girdiğini düşünebiliyor. O sebeple gelecek kavramının sadece üniversite ile sınırlı olmadığının aileler tarafından gençlere doğru şekilde aktarılması gerekiyor. İş sadece okulu bitirmekle kalmıyor. Tahsil yapılan alana uygun iş bulma konusunda ki sıkıntılarda birçok gencimizi bunalıma itebiliyor. Malum sizlerinde bildiği gibi ülkemizin başlıca büyük sıkıntılarından biri işsizlik. Neyse ki ilerleyen haftalarda aileler ve gençler arasında yaşanan kopuklukları baz alarak sizlere buradan küçük örnekler sunmaya devam edeceğim. Bu hafta ki yazımı da Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün gençlerimiz için sarf ettiği güzel bir vecize ile noktalıyor ve hepinize mutlu haftalar diliyorum.

“Türkiye Cumhuriyetinin, özellikle bugünkü gençliğine ve yetişmekte olan çocuklarına hitap ediyorum: Batı senden, Türk'ten çok geriydi. Manada, fikirde, tarihte bu böyleydi. Eğer bugün batı teknikte bir üstünlük gösteriyorsa, ey Türk Çocuğu, o kabahat da senin değil, senden öncekilerin affedilmez ihmalinin bir sonucudur. Şunu da söyleyeyim ki, çok zekisin! Bu belli. Fakat zekânı unut! Daima çalışkan ol...”